ਹਨੇਰਾ ਇੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਸੀ,
ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵੀ ਨਾ ਦਿਸਦੇ।
ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਝੂ ਸੁੱਕ ਗਏ ਸਨ,
ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਦ ਵੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ — ਇਹ ਰਾਤ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ,
ਕਿ ਮੈਂ ਇੰਨਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹਾਂ ਕਿ ਜੁੜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ।
ਪਰ ਕਿਤੇ ਅੰਦਰ, ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੇ,
ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਲਾਟ ਸੀ।
ਉਮੀਦ ਬੁਝਦੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਉਮੀਦ ਝੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਰਾਤ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ।
ਇਹ ਉਹ ਬੀਜ ਹੈ ਜੋ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਉੱਗਦਾ,
ਇਹ ਉਹ ਲਾਟ ਹੈ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਦਾ।
ਉਦਾਸੀ ਝੂਠ ਬੋਲਦੀ ਹੈ,
ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ — ਇਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇਗਾ।
ਪਰ ਉਦਾਸੀ ਨੇ ਕਦੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ,
ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਰੁਕੇ।
ਡਿਪਰੈਸ਼ਨ ਇੱਕ ਭਾਰੀ ਕੰਬਲ ਹੈ,
ਜੋ ਕਹਿੰਦਾ — ਉੱਠ ਨਾ, ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰ।
ਪਰ ਉਮੀਦ ਉਸ ਕੰਬਲ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਵੀ ਹੈ,
ਇੱਕ ਨਿੱਘੀ ਚੰਗਿਆੜੀ ਬਣ ਕੇ।
ਉਮੀਦ ਬੁਝਦੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਉਮੀਦ ਝੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਰਾਤ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ।
ਇਹ ਉਹ ਬੀਜ ਹੈ ਜੋ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਉੱਗਦਾ,
ਇਹ ਉਹ ਲਾਟ ਹੈ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਦਾ।
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ ਮੈਂ ਉੱਠਿਆ,
ਕੁਝ ਖਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ — ਬੱਸ ਉੱਠਿਆ।
ਅਤੇ ਉਹੀ ਇੱਕ ਕਦਮ,
ਉਮੀਦ ਦੀ ਜਿੱਤ ਸੀ।
ਤੈਨੂੰ ਪਹਾੜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਨਾ ਅੱਜ,
ਬੱਸ ਇੱਕ ਸਾਹ ਲੈ।
ਬੱਸ ਇੱਕ ਪਲ ਜੀ।
ਉਮੀਦ ਇੱਥੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਉਮੀਦ ਬੁਝਦੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਹਵਾ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਤੇਜ਼ ਹੋਵੇ,
ਉਮੀਦ ਝੁਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਚਾਹੇ ਰਾਤ ਕਿੰਨੀ ਵੀ ਲੰਮੀ ਹੋਵੇ।
ਇਹ ਉਹ ਬੀਜ ਹੈ ਜੋ ਪੱਥਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਉੱਗਦਾ,
ਇਹ ਉਹ ਲਾਟ ਹੈ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤਦਾ।
ਤੂੰ ਅੱਜ ਇੱਥੇ ਹੈਂ — ਇਹੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ।
ਤੂੰ ਅੱਜ ਸਾਹ ਲੈ ਰਿਹਾ ਹੈਂ — ਇਹੀ ਜਿੱਤ ਹੈ।
ਉਮੀਦ ਤੇਰੇ ਅੰਦਰ ਹੈ, ਬੁਝੀ ਨਹੀਂ —
ਬੱਸ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖੇਂ।