ਜਦ ਦੁਨੀਆ ਨੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਬੰਦ ਕੀਤੇ,
ਪਿਆਰ ਨੇ ਖਿੜਕੀ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ।
ਜਦ ਸ਼ਬਦ ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ ਸਾਰੇ,
ਪਿਆਰ ਨੇ ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਸਾਥ ਦਿੱਤਾ।
ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ — ਤੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੈਂ,
ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦਾ — ਤੂੰ ਬਹੁਤ ਟੁੱਟਿਆ ਹੈਂ।
ਇਹ ਬੱਸ ਕਹਿੰਦਾ — ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ,
ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਂ।
ਪਿਆਰ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ,
ਪਿਆਰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ।
ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝਦਾ,
ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰਦਾ।
ਸੱਟ ਖਾਧੀ ਰੂਹ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਜਾਣਦਾ,
ਉਹ ਦਰਦ ਜੋ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੇ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਧੱਕਦਾ ਨਹੀਂ,
ਬੱਸ ਨੇੜੇ ਰਹਿੰਦਾ, ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ।
ਜਦ ਟਰਾਮਾ ਨੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਜੰਮਾਇਆ,
ਪਿਆਰ ਨੇ ਨਿੱਘ ਨਾਲ ਪਿਘਲਾਇਆ।
ਇੱਕ ਛੋਹ, ਇੱਕ ਮੁਸਕਾਨ, ਇੱਕ ਨਿਗ੍ਹਾ,
ਅਤੇ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੇ।
ਪਿਆਰ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ,
ਪਿਆਰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ।
ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝਦਾ,
ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰਦਾ।
ਘਰ ਆਉਂਦੇ ਹੀ ਉਹ ਦੌੜ ਕੇ ਆਉਂਦਾ,
ਪੂਛ ਹਿਲਾਉਂਦਾ, ਅੱਖਾਂ ਚਮਕਾਉਂਦਾ।
ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਤੇਰਾ ਦਿਨ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸੀ,
ਪਰ ਉਹ ਜਾਣਦਾ — ਤੂੰ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈਂ।
ਉਸ ਦਾ ਪਿਆਰ ਸ਼ਰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ,
ਨਾ ਗੁੱਸਾ, ਨਾ ਸ਼ਿਕਾਇਤ, ਨਾ ਹਿਸਾਬ।
ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ,
ਬੱਸ ਇੱਕ ਪਲ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਲਈ।
ਪਿਆਰ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਇਹ ਚੰਗਾ ਕਰਦਾ,
ਪਿਆਰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦਾ।
ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਮਝਦਾ,
ਅਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਜ਼ਖ਼ਮ ਭਰਦਾ।
ਪਿਆਰ ਕੋਈ ਇੱਕ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ,
ਇਹ ਹਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇੱਕ ਹੱਥ, ਇੱਕ ਅੱਖ, ਇੱਕ ਪੰਜਾ,
ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ — ਤੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਹੀਂ।