ਚੁੱਪ ਦੇ ਸੋਨੇ ਪਲ ਜਦ ਆਉਂਦੇ ਨੇ,
ਰੂਹ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੁਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਖੋਏ ਸਾਰੇ ਸਵਾਲ,
ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਨੇ।
ਨਾ ਕੋਈ ਸ਼ੋਰ, ਨਾ ਕੋਈ ਦੌੜ,
ਸਿਰਫ਼ ਦਿਲ ਦੀ ਹੌਲੀ ਜਿਹੀ ਧੜਕਣ।
ਉਸ ਨਿੱਘੇ ਵੇਲੇ ਅੰਦਰਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ,
ਬਣਦੀ ਜਾਂਦੀ ਮੇਰੀ ਸੱਚੀ ਸੰਗਤ।
ਇਹ ਚੁੱਪ ਮੈਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ,
ਇਹ ਚੁੱਪ ਮੈਨੂੰ ਝੁਕਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂ,
ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਸਿਆਣਾ ਬਣਾਂ।
ਜਦ ਦੁਨੀਆ ਬੋਲ ਬੋਲ ਥੱਕ ਜਾਂਦੀ,
ਚੁੱਪ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲੈਂਦੀ।
ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਦੁੱਖ ਵੀ ਘੁਲ ਜਾਂਦਾ,
ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਤਾਕਤ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀ।
ਚੁੱਪ ਵਿੱਚ ਵੇਖਾਂ ਆਪਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨ,
ਕਿੱਥੇ ਹਾਰਿਆ, ਕਿੱਥੇ ਜਿੱਤਿਆ ਮੈਂ।
ਹਰ ਇਕ ਪਲ ਮੈਨੂੰ ਸਿਖਲਾਉਂਦਾ,
ਕਿਵੇਂ ਹੋਰ ਡੂੰਘਾ ਜੀਵਿਆ ਮੈਂ।
ਇਹ ਚੁੱਪ ਮੈਨੂੰ ਟੁੱਟਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ,
ਇਹ ਚੁੱਪ ਮੈਨੂੰ ਝੁਕਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ।
ਇਸਦੇ ਅੰਦਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੱਭਾਂ,
ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਨ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਸਿਆਣਾ ਬਣਾਂ।
ਸੋਨੇ ਵਰਗੇ ਇਹ ਨਰਮ ਪਲ,
ਦਿਲ ਨੂੰ ਦੇਣ ਸਬਰ ਦੀ ਛਾਂ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਧਦੀ ਸਮਝ ਮੇਰੀ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਸੱਚੀ ਰਾਹ।
ਚੁੱਪ ਦੇ ਸੋਨੇ ਪਲ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂ,
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਬ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਸਿੱਖਿਆ।
ਖਾਮੋਸ਼ੀ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਨਿਭਾਵੇ,
ਅਤੇ ਬਣਾ ਦੇਵੇ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਪ੍ਰਗਿਆਵਾਨ।